”အင္း မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ခရစ္စမတ္ေတာင္ ေရာက္ျပီပဲ”
စကၤာပူ တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးရဲ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ အက်အနထိုင္ျပီး စိတ္ထဲကေန က်ဳပ္တိုးတိုးေလးေရရြတ္လိုက္တယ္။ က်ဳပ္ရဲ့စိတ္ဟာ ခရစ္စမတ္ဆိုတဲ့ အသိေၾကာင့္ ေပါ့ပါးျပီး လန္းဆန္းေနတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း ဒီႏွစ္က်မွာ မခ်မ္းစဘူး အခ်မ္းထူးျပီး ေအးျမၾကည္လင္ေနတယ္။ ႏုပ်ိဳေနေသးတဲ့ ညကို ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလႏုေအးေလးေတြကို က်ဳပ္အားရပါးရ ခံစားရင္း ေက်နပ္စြာ ျပံဳးလိုက္တယ္။ အဲဒီလိုေနတုန္းမွာပဲ က်ဳပ္ရဲ့ မ်က္စိအၾကည့္က မလွမ္းမကမ္းမွာ ပိုးလိုးပက္လက္ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ သမီးေလး ဆီကို ေရာက္သြားတယ္။ သမီးေလးရဲ့ ေဘးမွာ ႏို႔စိုအရြယ္ အငယ္ေကာင္ကလည္း က်ဳပ္ရဲ့ ဇနီးသည္ ရင္ခြင္ထဲမွာ အိပ္ေမာက်ေနတယ္။ သမီးေလးက သိတတ္တဲ့ အရြယ္ ေရာက္ျပီမို႔ ပံုသြင္းလို႔ ေကာင္းတဲ့အရြယ္၊ ဆိုဆံုးမလို႔ ေကာင္းတဲ့ အရြယ္ ျဖစ္ေနျပီ။ ဒီသမီးကို ဒီႏွစ္ခရစ္စမတ္မွာ ဘယ္လိုသင္ခန္းစာမ်ိဳးေပးျပီ ဆံုးမလို႔ ရမလဲ ဆိုတာကို က်ဳပ္စဥ္းစား ေတြးေတာလိုက္တယ္။
ဆံုးမရမဲ့ နည္းလမ္းကို က်ဳပ္အေတာ္ၾကာၾကာ စဥ္းစားေပမဲ့လည္း အေျဖက မထြက္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ က်ဳပ္အေလွ်ာ့မေပးပဲ မရမက စဥ္းစားျပန္တယ္။ ဖတ္ခဲ့မွတ္ခဲ့ရတဲ့ ခရစ္စမတ္အေၾကာင္းေတြ၊ ကိုယ္ပိုင္ေတြ ႔ၾကံဳ ခဲ့ရတဲ့ ခရစ္စမတ္အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြမွာ သင္ခန္းစာေတြ ရွာၾကည့္တယ္။ လူၾကီးေတြသာ နားလည္ႏိုင္တဲ့ သင္ခန္းစာတစ္ခ်ိဳ ႔စဥ္းစားလို႔ ရေပမဲ့ သမီးေလးနဲ႔ သင့္ေတာ္မယ့္ သင္ခန္းစာမ်ိဳး ရွာလို႔မရခဲ့ပါဘူး။ အေျဖရဖို႔အတြက္ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း နဲ႔ က်ဳပ္ရဲ့ေခါင္းေတြ မူးလာတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္က အသံေတြလည္း ဗလံုးဗေထြးနဲဲ႔ မၾကားတခ်က္ၾကားတခ်က္ ျဖစ္လာတယ္။ မ်က္ခြံေတြကလည္း ေလးလံလာျပီး ေမွးစင္းလာတယ္။ အသက္ရွဳသံကလည္း တျဖည္းျဖည္းျပင္းလာတယ္။ ရႊဲေနတဲ့ ဗိုက္ကလဲ ပိန္လိုက္ ေဖာင္းလိုက္ နဲ႔ စည္းခ်က္၀ါးခ်က္ မွန္မွန္ ျဖစ္လာတယ္။ အဆံုးမွာေတာ့ က်ဳပ္ရဲ့ ေခါင္းဟာ ငိုက္စိုက္က်သြားျပီး က်ဳပ္ဟာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္။
”၀ုန္း”
အိပ္ေပ်ာ္လို႔ ဘယ္ေလာက္ ၾကာသြားမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး။ ေလးပင္တဲ့ အရာတစ္ခုခု ၾကမ္းျပင္ကို ပစ္ခ်လိုက္တဲ့ အသံမ်ိဳး ၾကားလိုက္ရလို႔ က်ဳပ္ဟာ လန္႔ႏိုးသြားျပီး ျပဴးျပဴးျပာျပာနဲ႔ အိပ္ေနတဲ့ ကုလားထိုင္ကေန အလန္႔တၾကား ထရပ္လိုက္တယ္။ မွဳန္ေ၀သီေနတဲ့ က်ဳပ္ရဲ့ မ်က္စိေတြကို လက္နဲ႔ သပ္ျပီး ဘာမ်ားလဲလို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့။ လား.. လား။ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေနတဲ့ မုတ္ဆိတ္ေမႊး နဲ႔ အကၤ်ီနီနီ၊ ေဘာင္းဘီနီနီ၊ဦးထုပ္နီနီကို ၀တ္ထားတဲ့ က်ဳပ္လို ဗိုက္ရႊဲရႊဲ ေပမီေဒါက္မီ အေနာက္တိုင္းသား အဂၤလိပ္ၾကီးတစ္ေယာက္ က်ဳပ္ကို မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
”ဟင္။ ခင္ဗ်ား.. ခင္ဗ်ား။ စင္တာကေလာ့ မဟုတ္ဘူးလား။ အဲ.. အဲ။ Are you Santa Claus?”
အေယာင္အေယာင္အမွားမွားနဲ႔ က်ဳပ္စင္တာၾကီး ဗမာလို ေျပာျပီးခါမွ စင္တာကေလာ့က ဗိုလ္လူမ်ိဳးဆိုတာ သတိရသြားျပီး ဗိုလ္လို ေျပာင္းေျပာလိုက္တယ္။
”ဟုိး။ ဟိုး။ ဟိုး (အသံထြက္ ရယ္လ်က္) ။ ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္က ကေလးေတြ ခ်စ္တဲ့ စင္တာကေလာ့ ဘုိးဘုိးပါ”
အလိုေလး။ က်ဳပ္က စင္တာၾကီးကို ဗုိလ္လို ေျပာေပမဲ့ သူက ဗမာလို ပီပီၾကီး က်ဳပ္ကို ျပန္ေျပာေနပါလား။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ မဟုတ္မွလြဲေရာ ငါအိမ္မက္မက္ေနတာပဲ ျဖစ္ရမယ္။
”ကိုင္းကြာ”
က်ဳပ္ကိုက်ဳပ္ အိပ္မက္ထဲမွာ ဟုတ္မဟုတ္ ဆြဲလိမ္ၾကည့္လိုက္တယ္။
”အား”
ဆိတ္ၾကည့္ေတာ့ က်ဳပ္ဟာ တကယ္နာတာကို ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ အိပ္မက္မဟုတ္တာ ေသခ်ာသြားျပီ ဆိုတာ က်ဳပ္သိလိုက္တယ္။ ထူးဆန္းတာေတြ ျဖစ္ေနျပီ ဆိုတာလဲ အလိုလို စိတ္ထဲမွာ ခံစားလိုက္ရတယ္။
”ခင္ဗ်ား... ခင္ဗ်ား... ဘယ္လိုလုပ္ ဗမာစကား ေျပာတတ္တာလဲ။ ျပီးေတာ့ .. ဘယ္လိုလုပ္ က်ဳပ္အခန္းထဲ ေရာက္ေနတာလဲ။ အိမ္ရွင္မသိပဲ ၀င္လာရင္ သူခိုးပဲဗ်။ က်ဳပ္ ရဲတိုင္ ပစ္မွာေနာ္။ ”
”အမယ္ေလးေလး။ ေမးခြန္းေတြက မ်ားလွခ်ည္လား။ ျပီးေတာ့ လူကိုေတာင္ ရဲတိုင္မယ္ေလးဘာေလးနဲ႔ ျခိမ္းေျခာက္လိုက္ရေသးတယ္။ ဒီမွာ တူေမာင္ ျမဲျမဲမွတ္ထား။ စင္တာကေလာ့ ဆိုတာ ကေလးေတြ အတြက္ လက္ေဆာင္ကို သူတို႔ မသိေအာင္ ခိုးေၾကာင္ ခိုး၀ွက္ ထည့္ထားေပးရတာ ။ ဒါမွလည္း ကေလးေတြ မနက္မိုးလင္းလို႔ လက္ေဆာင္ေတြကို မထင္မွတ္ပဲေတြ႔ရင္ ၀မ္းသာေပမေပါ့။ စင္တာကေလာ့ကို မင္းလက္ထက္က်မွပဲ သူခိုးလို႔ စြပ္ဆြဲျပီး ရဲတိုင္မယ္လို႔ ၾကားဖူးေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ စင္တာကေလာ့ဆိုတာ လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ ကမာၻအႏွံ႔ သြားရတာ။ ဘာသာစကားေပါင္းစံု တတ္ထားရတယ္။ စင္တာကေလာ့ အတြက္ ဗမာစကား တတ္တာ ဘာမ်ားထူးဆန္းလို႔လဲ ေမာင္ရင္ရယ္။”
” အင္း။ ခင္ဗ်ား ေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္သားပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေနပါဦး။ ခင္ဗ်ားက လူမသိ သူမသိ လာတယ္သာ ဆိုတယ္။ တျခားလူေတြ မသိေအာင္လာေပမဲ့ က်ဳပ္သိေအာင္ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔လာရေသးသလဲ။”
”ဒီမွာ ေမာင္ရင္။ လူမသိ သူမသိ ဆိုတာ ကေလးေတြ မသိေအာင္ကို ေျပာတာကြ။ မင္းလို လူၾကီးေတြ မပါဘူး။ ျပီးေတာ့ မင္းကို ဘုိးဘုိးေျပာစရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိလို႔ မင္းသိေအာင္လာရတာ။ နားလည္ျပီလား။”
”ဘာ။ က်ဳပ္ကို ေျပာစရာေတြ ရွိလို႔ ဟုတ္လား။ ေျပာစမ္းပါဦး။ ဘာမ်ားေျပာခ်င္လို႔လဲ။”
”ေအးကြ။ မင္းကေလးေတြကို ဒီႏွစ္ခရစ္စမတ္မွာ ဘယ္လို သင္ခန္းစာ ေပးရမလဲ ဆိုတာ ခုကေလးတင္ မင္းစဥ္းစားေနတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီအတြက္ မင္းကို ကူညီဖို႔လာတာ။ မင္းဆိုတဲ့ အေကာင္က စာေရးဆရာ ေယာင္ေယာင္၊ ဗီဒီယို မင္းသားေယာင္ေယာင္၊ ဟုိေယာင္ေယာင္၊ဒီေယာင္ေယာင္ နဲ႔ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္အေကာင္။ ေရးလိုက္တဲ့ စာေတြကလည္း ဘယ္သူမွ နားမလည္ ေအာင္ ေရးထားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ေပါက္တတ္ကရ ေတြခ်ည္းပဲ ေလွ်ာက္ေရးေနတယ္။ မင္းကေလးေတြအတြက္ သင္ခန္းစာလြယ္လြယ္ေလးကိုေတာ့ မေပးတတ္ေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ မင္းလို ေယာင္သမားမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ ခက္ရခ်ည္ေသးရဲ့ ေမာင္ရင္ရယ္။”
စင္တာၾကီးေတာ့ က်ဳပ္အေၾကာင္း ဘယ္လို စံုစမ္းထားလို႔ သိေနသလဲ မသိဘူး။ ခပ္သာသာနဲ႔ က်ဳပ္ကို တြယ္ထည့္လိုက္္တာေၾကာင့္ ဟုတ္ရင္ခံခက္ ေဒါသထြက္ ဆိုသလို က်ဳပ္ဟာ ေဒါသေတြအလိပ္လိုက္ ထြက္လာတယ္။ ေဒါသအရွိန္ေေၾကာင့္ အသားေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္လာတယ္။ က်ဳပ္ရဲ့ မ်က္ႏွာေတြဟာလည္း နီျမန္းလာတယ္။
”ဒီမွာ စင္တာၾကီး။ ခင္ဗ်ား အကူအညီကို ေပးခ်င္ရင္ေပး မေပးခ်င္ရင္ေန။က်ဳပ္ဂရုမစိုက္ဘူး။ က်ဳပ္ကိုေတာ့ မေစာ္ကားနဲ႔ဗ်။ အခုပဲ က်ဳပ္အိမ္ကေန ထြက္သြားပါ။”
ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႔ က်ဳပ္ေျပာလိုက္တာေၾကာင့္ စကားေတြက ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ထြက္သြားတယ္။
”ဟုိး။ ဟိုး။ ဟိုး။ တူေမာင္ကလည္း စိတ္ၾကီးရန္ေကာ။ ဘိုးဘုိးက မင္းကို ခ်စ္လို႔ ၾကည္စားတာပါ။”
”ၾကည္စားသန္ရင္ ရန္မ်ားတယ္တဲ့ဗ်။ စင္တာၾကီး က်ဳပ္ကို သင္ခန္းစာ မေပးခင္ စင္တာၾကီးကို က်ဳပ္က သင္ခန္းစာ ျပန္ေပးရမယ္။”
”ကဲ။ ကဲ။ ေမာင္ရင္ရယ္။ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ ဘိုးဘုိးေတာင္းပန္ပါတယ္ကြယ္။ ေမာင္ရင္ပဲ အိပ္မေပ်ာ္သြားခင္က သမီးကို ခရစ္စမတ္သင္ခန္းစာ ဘယ္လိုေပးရမွာကို စဥ္းစားလို႔ မရဘူး မဟုတ္လား။ ဘုိးဘိုးစင္တာ ကူညီပါ့မယ္ကြယ္။ လက္ခံမယ္မဟုတ္လား”
စင္တာၾကီးက ေလွ်ာ့လိုက္တာေၾကာင့္ က်ဳပ္ရဲ့ ေဒါသစိတ္ေတြ ေပ်ာက္သြားတယ္။
”အဲဒီလို လုပ္စမ္းပါ စင္တာၾကီးရာ။ ဒီလိုဆို လက္ခံပါ့မယ္။ ကဲ ဘယ္လိုကူညီမွာလဲ”
”ကူညီဖို႔ဆိုရင္ ေမာင္ရင္ ဘုိးဘိုးနဲ႔ လိုက္ခဲ့ရမယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္လဲ ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား။”
”က်ဳပ္က ဘယ္ကို လိုက္ရမွာလဲ။”
”ဘယ္ကိုလဲ ဆိုတာကို ေမးမေနနဲ႔။ ဘိုးဘိုးကို ယံုတယ္မဟုတ္လား။ ယံုရင္လိုက္ခဲ့”
က်ဳပ္လဲ လူလိမ္စင္တာကေလာ့ ဆိုတာ တခါမွ မၾကားဘူးေလေတာ့ သူ႔ေနာက္ကို လိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
”စင္တာၾကီးကို က်ဳပ္ယံုပါတယ္။ က်ဳပ္လိုက္ပါ့မယ္။ စင္တာၾကီးသာ ေရွ ့ကေနသြား။ က်ဳပ္ ေနာက္ကေနလိုက္ခဲ့မယ္။”
က်ဳပ္ဟာ ေျပာေျပာဆိုဆို စင္တာၾကီးေနာက္ကို လိုက္ဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္။
” အိုး ေနဦး။ ေနဦး။ က်ဳပ္မိန္းမကို အျပင္ထြက္မဲ့ အေၾကာင္း သြားေျပာရဦးမယ္။”
” ေမာင္ရင္။ မင္းမိန္းမကိုေတာ့ သြားေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။ ေတာ္ၾကာ မင္းကို မလႊတ္ပဲေနရင္ ဒုကၡေရာက္ေနဦးမယ္။ ဒါေပမဲ့ မင္းရဲ့ အေႏြးထည္ကို ေတာ့ သြားယူလိုက္။ မင္းရဲ့ မွတ္စုစာအုပ္နဲ႔ ေဘာလ္ပင္ပါယူခဲ့။”
”အေႏြးထည္ကေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ။ မွတ္စု စာအုပ္က ဘာလုပ္ဖို႔တုန္း။”
”ေမာင္ရင္ပဲ သမီးအတြက္ သင္ခန္းစာေတြ ေပးမယ္ဆို။ ဘယ္လို သင္ခန္းစာမ်ိဳးကို ေပးရမယ္ဆိုတာ ေမာင္ရင္ကိုယ္တိုင္ မွတ္ရမွာေပါ့။ သြားျမန္ျမန္သြားယူ အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။”
က်ဳပ္လဲ အေႏြးထည္ကို ကမန္းကတန္း၀တ္လုိက္ျပီး က်ဳပ္ရဲ့မွတ္စုနဲ႔ ေဘာလ္ပင္ကို အိတ္ထဲမွာ အသာထည့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ဇနီးသည္နဲ႔ ကေလးေတြကို တခ်က္ၾကည့္လိုက္ျပီး ဘုိးဘိုးစင္တာ ေနာက္ကို အေျပးကေလး လိုက္သြားတယ္။
က်ဳပ္တို႔ တိုက္ခန္းေလးကေန ေအာက္ထပ္ေရာက္လို႔ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ လူသြားလူလာ သိပ္မရွိေတာ့တာေတြ႔ရတယ္။ စကၤာပူ ျမိဳ ႔ၾကီး တစ္ခုလုံးကလည္း အိပ္ေမာၾကေနသည့္အလား ျငိမ္သက္ေနတယ္။ ေရွ ႔ကေန ဦးေဆာင္သြားေနတဲ့ စင္တာၾကီး ေနာက္ကို က်ဳပ္ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္တယ္။ အကၤ်ီအနီထူထူ၊ ေဘာင္းဘီအနီထူထူၾကီးကို ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ စင္တာၾကီးကို က်ဳပ္ၾကည့္ျပီး ေတြးမိတယ္။ စင္တာၾကီးက ဒီအကၤ်ီၾကီးကို ၀တ္ျပီး ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ငါ့ဆီလာတာပါလိမ့္။ ဒီအ၀တ္အစားၾကီးနဲ႔ ကားေမာင္းလာရင္လည္း ေတာ္ေတာ္က်ပ္က်ပ္သပ္သပ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒီ၀တ္စံုအေလးၾကီးနဲ႔ ေျခက်င္ေလွ်ာက္လာတာလဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ က်ဳပ္ေတြးမိတယ္။ က်ဳပ္အဲဒီလိုေတြးရင္း သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ က်ဳပ္ေနတဲ့ တိုက္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိတဲ့ ျပည္သူေတြအတြက္ ေဆာက္္ထားတဲ့ ပန္းျခံထဲက ျမက္ခင္းျပင္ကို ေရာက္လာတယ္။ ျမက္ခင္းျပင္ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္လို႔ ကြင္းလယ္ေလာက္ အေရာက္မွာ က်ဳပ္အသက္ရွဳ ရုတ္တရက္ ရပ္သြားတယ္။
”ဟာ”
အံ့ၾသတဲ့ စိတ္နဲ႔ က်ဳပ္ရဲ့ ပါးစပ္ကေန အာေမဋိတ္အသံ အက်ယ္ၾကီး ထြက္သြားတယ္။ ကြင္းလယ္မွာ ရိန္ဒီးယားလို႔ ေခၚတဲ့ သမင္ၾကီး ေျခာက္ေကာင္ဟာ လွပစြာ ခ်ယ္မွဳန္းထားတဲ့ စြပ္ဖားလွည္းၾကီးကို ဆြဲထားတယ္။ ဒီေလာက္ၾကီးတဲ့ သမင္ၾကီးေတြကို က်ဳပ္ဘ၀မွာ တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ တခါမွ မျမင္ဖူးေလေတာ့ ရင္သပ္ရွဳေမာ အံၾသရတာေပါ့။ ဦးခ်ိဳၾကီးေတြကလည္း သစ္ကိုင္းသစ္ခက္ေတြ ယွက္ေနသလိုမ်ိဳး ပံုသ႑န္ရွိေနျပီးေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာေတြကလည္း ေတာင့္တင္းၾကံ့ခိုင္ပံုရတယ္။ သမင္ၾကီးေျခာက္ေကာင္လံုးဟာ ေဒါက္တူ၊ရြယ္တူေတြ ျဖစ္ျပီး ဆင္တူေလးေတြ ျဖစ္တယ္။
စကၤာပူျမိဳ ႔လယ္ၾကီးမွာ ဒီလိုရွားပါးပါး သမင္ၾကီးေတြကို စင္တာၾကီး ဘယ္လိုရေအာင္ သယ္လာသလဲ မသိဘူး။ မဟုတ္မွလြဲေရာ တိရိစာၦန္ရုံထဲကေန ခိုးလာတာပဲ ျဖစ္ရမယ္။ သမင္ေတြထားပါေတာ့ စြတ္ဖားလွည္းၾကီးကိုေကာ ဘယ္ကေန ယူလာပါလိမ့္။ ခရစ္စမတ္ျပဇတ္ေတြကေန လူမသိေအာင္ ခိုးလာခဲ့တာမ်ားလား။
က်ဳပ္ဟာ က်ဳပ္ရဲ့အေတြးထဲမွာ ေတြးရင္း မသိုးမသန္႔ လိုလို ခံစားရတယ္။ စင္တာၾကီးကို သိပ္မယံုခ်င္ဘူးလို ျဖစ္လာတယ္။ က်ဳပ္ရဲ့ သံသယအစိုင္အခဲေတြလဲ ၾကီးထြားလာတယ္။ စင္တာၾကီးဟာ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္းနဲ႔ သူခိုးရုပ္ေပါက္လာတယ္။ သူ႔ရဲ့ အၾကည့္ေတြက သူခိုးေတြၾကည့္တတ္တဲ့ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ အၾကည့္လိုမ်ိဳး ျမင္လာတယ္။ သူ႔ရဲ့ ေျခလွမ္းေတြဟာလည္း သူခိုးေတြလို ေပါ့ပါးျပီး ျမန္ဆန္လွတယ္လို႔လဲ ထင္လာတယ္။ ”မဟုတ္ေသးပါဘူးေလ စိတ္ထင္လို႔ ေနမွာပါ” ဆိုျပီး က်ဳပ္ရဲ့ စိတ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး စင္ၾကယ္ေအာင္ထားျပီး စင္တာၾကီးကို ထပ္အကဲခတ္လိုက္ျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါက်ေတာ့ ပိုျပီး ဆိုးသြားတယ္။ စင္တာၾကီးကို စိတ္မႏွံ႔တဲ့သူ အျဖစ္ က်ဳပ္စိတ္ထဲထင္လာတယ္။ သူ႔ရဲမ်က္စိေတြဟာ သူရူးတစ္ေယာက္ရဲ့ မ်က္စိေတြလို မတည္ျငိမ္ပဲ လည္ေနတယ္လို႔ထင္လာတယ္။ သူလမ္းေလွ်ာက္ပံုေတြဟာ မူမမွန္ပဲ အရူးေတြလမ္းေလွ်ာက္တဲ့အတိုင္း ေျခလွမ္းေတြက မမွန္ဘူးလို႔ စိတ္ထဲထင္လာတယ္။ ”ဒုကၡပါပဲ က်ဳပ္ေတာ့ လူေပါင္းမွားျပီ .. အဲအဲ.. စင္တာေပါင္းမွားျပီနဲ႔ တူတယ္” လို႔ က်ဳပ္ မသိမသာေလး စိတ္ထဲမွာ ေရရြတ္လိုက္တယ္။
” ေမာင္ရင္ကေတာ့ လူတစ္ကာကို သံသယစိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေတာ့တာပဲ။ ဘိုးဘိုးက မင္းထင္သလို သူခိုးလည္း မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ သူရူးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘိုးဘိုးက စင္တာစစ္စစ္ပါ။ သံသယစိတ္နဲ႔ ၾကည့္ရင္ ဘယ္အရာမဆို သံသယစိတ္က ျဖစ္တဲ့အတိုင္း ထင္ေတာ့တာပါပဲ ေမာင္ရင္။ လူတစ္ေယာက္ကို သူခိုးလို႔ ထင္လိုက္ရင္ အဲဒီလူဟာ ဘယ္လိုပဲ လူေကာင္းတစ္ေယာက္လို လုပ္ေနလုပ္ေန သံသယရွိေနတဲ့ လူရဲ့ စိတ္ထဲမွာ သူခိုးတစ္ေယာက္ လိုပဲ ျမင္တယ္။ ဆိုပါစို႔ကြာ။ အဲဒီလူ ေရေသာက္ရင္လဲ သူခိုးတစ္ေယာက္ေရေသာက္ေနသလိုမ်ိဳးလို႔ ထင္တယ္။ အဲဒီလူ အျပင္သြားျပန္ရင္လဲ ဒီလူ ခိုးဖို႔ သြားျပန္ျပီလို႔ ထင္ျပန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ သံသယစိတ္ကို အရင္ဆံုးဖယ္ျပီး ၾကည့္လိုက္ရင္ အဲဒီလူဟာ သာမာန္လူေကာင္း တစ္ေယာက္ဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားလိမ့္မယ္။ ဒီမွာေမာင္ရင္ ဘယ္သူ႔ကို မဆို သံသယကင္းကင္းနဲ႔ စိတ္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းထားစမ္းပါ။ အဲဒီအခါက်ရင္ မွန္တဲ့ အျမင္ကို မင္းရလိမ့္မယ္။”
ဘုရား။ ဘုရား။ စင္တာၾကီး က်ဳပ္စိတ္ထဲ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကို ဘယ္လို သိေနတာပါလိမ့္။ သူေျပာတာကလဲ ဟုတ္ေနတာေၾကာင့္ က်ဳပ္ဘာမွ ခြန္းတုံ႔ျပန္ေျပာမေနေတာ့ပဲ အသာကေလးျငိမ္ေနလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ သံသယကေတာ့ ေပ်ာက္မသြားေသးဘူး။ စင္တာသူခိုးထက္ စင္တာရူးၾကီး ျဖစ္ဖို႔ ပိုမ်ားတယ္လို႔ က်ဳပ္ေတြးထင္လိုက္ျပီး မီးစင္ၾကည့္ကဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
” ကဲ လာ ေမာင္ရင္။ လွည္းေပၚတက္။”
စင္တာၾကီးက ေျပာေျပာဆိုဆို စြတ္ဖားလွည္းၾကီးေပၚကို တက္လိုက္ျပီး က်ဳပ္ကိုလည္း တက္ဖို႔ လက္ကို ကမ္းလိုက္တယ္။ က်ဳပ္လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ စင္တာၾကီးကမ္းတဲ့ လက္ကို ဆြဲလိုက္ျပီး လွည္းေပၚတက္လိုက္တယ္။
”ကဲ ေမာင္ရင္။ ခါးပတ္ကို ေသခ်ာပတ္ထား။ အေႏြးထည္ကိုလည္း ေသခ်ာ၀တ္ထား။ အရမ္းခ်မ္းတယ္။ ဘိုးဘိုးတို႔ ခရီးအေ၀းၾကီးကို သြားရမယ္။”
က်ဳပ္လဲ စင္တာၾကီးေျပာသလို ခါးပတ္ကို ေသခ်ာစြာ ပတ္လိုက္တယ္။ အေႏြးထည္က ဇစ္ကိုလဲ အဆံုးအထိ တင္လိုက္တယ္။ စင္တာၾကီးကလည္း သူကိုယ္တိုင္ ခါးပတ္ကို ပတ္လိုက္ျပီးတာနဲ႔ သမင္ေတြကို ထိမ္းတဲ့ ဇက္ၾကိဳးကို လွမ္းဆြဲလိုက္တယ္။ ဇက္ၾကိဳး လွဳပ္လိုက္တာနဲ႔ ရိန္းဒီးယားသမင္ ေျခာက္ေကာင္စလံုးဟာ ဟန္ခ်က္ညီညီ လွည္းကို စျပီး ဆြဲေတာ့တယ္။ က်ဳပ္တို႔ရဲ့ စြတ္ဖားလွည္းၾကီးဟာလည္း ေျဖးညွင္းစြာ စတင္ေရြ ႔လာတယ္။ က်ဳပ္စိတ္ထဲမွာ ရီခ်င္သြားတယ္။ ဒီစြပ္ဖားၾကီးနဲ႔ စကၤာပူလမ္းေပၚမွာ ဘယ္လိုလုပ္ ေမာင္းမလဲ။ ၾကည့္ရတာ ဒီျမက္ကြင္းထဲမွာပဲ လွည့္ေမာင္းေနမယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ စိတ္မႏွံ႔တဲ့ စင္တာၾကီးနဲ႔ က်ဳပ္ေတာ့ ဒီတစ္ညလံုး ႏွစ္ပါးသြားရေတာ့မယ္နဲ႔ တူတယ္။ စင္တာၾကီးကို မသိမသာ အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ သူ႔ရဲ့ မ်က္ႏွာဟာ တည္ၾကည္ေနတယ္။ က်ဳပ္ကိုလည္း ေမ့ထားျပီး သမင္ေတြကိုသာ သူလိုခ်င္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္းရေအာင္ ဇက္ၾကိဳးကို ထိန္းေက်ာင္းေမာင္းႏွင္ေနတာကိုသာ ေတြ႔ရတယ္။
က်ဳပ္တို႔ရဲ့ စြပ္ဖားလွည္းၾကီးဟာ ျဖည္းျဖည္းေလးေရြ ႔ေနရာကေန တျဖည္းျဖည္းအရွိန္ရလာတယ္။ အရွိန္ဟာ တျဖည္းျဖည္းေကာင္းလာျပီး ျမန္ႏွဳန္းကလည္း ျမင့္လာတယ္။ က်ဳပ္ထင္သလို ျမက္ခင္းျပင္ထဲမွာသာ ပတ္ေနမယ့္ ပံုမေပၚေတာ့ပဲ ေရွ ႔တည့္တည့္ကို တေျဖာင့္တည္း တဟုန္ထိုး ေျပးသြားေနတယ္။ သမင္ေတြဟာ ေျပးရင္းေျပးရင္းနဲ႔ ကြင္းစပ္မွာ စိုက္ထားတဲ့ အပင္ေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္။ ဘုရား။ ဘုရား။ မၾကာခင္မွာ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ တိုက္ေတာ့မွာပဲလား။ က်ဳပ္လည္း ေၾကာက္စိတ္ၾကီးမားလြန္းတာေၾကာင့္ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းဖို႔အတြက္ ဇက္ၾကိဳးကို စင္တာၾကီးရဲ့ လက္ထဲကေန လုျပီး ဆြဲလိုက္တယ္။ က်ဳပ္ဆြဲလိုက္ေပမဲ့ မရလိုက္ပါဘူး။ ”သြားျပီ သြားျပီ။ ငါေတာ့ ဒီတစ္ခါ ကိုယ္က်ိဳးနည္းျပီ” လို႔ က်ဳပ္ေအာက္ေမ့လိုက္တယ္။ မ်က္လံုးေတြကိုလည္း က်ဳပ္ရဲ့လက္ေတြနဲ႔ ပိတ္လိုက္တယ္။
သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ က်ဳပ္တို႔စီးေနတဲ့ လွည္းဟာ အေပၚကေနတစ္ခုခုနဲ႔ ဆြဲလိုက္သလို ေျမာက္တက္သြားတယ္။ ေလေတြကလည္း တဟူးဟူးတိုက္လာသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ျပီလဲ ဆိုတာကို သိခ်င္စိတ္နဲ႔ က်ဳပ္ရဲ့ မ်က္စိေတြကို ပိတ္ထားတဲ့ လက္ကို ဖယ္လိုက္တယ္။ အဲဒီလို ဖယ္လိုက္ျပီး ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ က်ဳပ္ရဲ့ ေခါင္းေမႊးေတြ အပါအ၀င္ ရွိတဲ့ ေမႊးညွင္းေတြ ေထာင္ထကုန္တယ္။ က်ဳပ္တို႔ရဲ့ စြတ္ဖားဟာ ေလထဲမွာ လံုးလံုလ်ားလ်ား ေရာက္ေနတယ္။ ေအာက္ကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စကၤာပူ ျမိဳ ႔ၾကီးကို ေတြ ႔ေနရတယ္။ မီးေရာင္ေတြ ျပိဳးျပိဳးပ်က္ပ်က္ နဲ႔ စကၤာပူ ျမိဳ ႔ၾကီးဟာ ၾကီးရာကေန တျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ ေသးသြားျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ အစက္တစ္စက္ကေလးသာ ျမင္ရေတာ့တဲ့ အထိ က်ဳပ္ ေငးေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ က်ဳပ္ ဘိုးဘိုးစင္တာကို မယံုၾကည္ျခင္းမ်ားစြာ အံ့ၾသျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ၾကည့္လိုက္တယ္။ အံ့ၾသေနတဲ့ က်ဳပ္ကို သူက မသိက်ိဳးကြ်န္ျပဳျပီး သူ႔ရဲ့ သမင္ေတြကိုသာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ထိန္းေၾကာင္းေမာင္းႏွင္ေနတယ္။
” ဒီမွာ စင္တာၾကီး။ ေတာင္ပံလည္း မရွိဘူး။ အင္ဂ်င္လဲ မရွိဘူး။ သမင္ေျခာက္ေကာင္ထဲနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ ပ်ံႏိုင္မွာလဲ။ ျပီးေတာ့ ေလေၾကာင္းျပထိန္းသိမ္းတဲ့ စက္ကရိယာေတြလည္း မပါဘူး။ ဘယ္လိုလုပ္ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ ေနရာကို သိႏိုင္မွာလည္း။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ခင္ဗ်ား ရူးတာမဟုတ္ရင္ က်ဳပ္ပဲရူးတာ ျဖစ္ရလိမ့္မယ္။”
ေလယာဥ္ျပင္ဆင္ထိမ္းသိန္းေရးမွာ လုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ က်ဳပ္က တတ္သမွ် မွတ္သမွ်နဲ႔ စင္တာၾကီးကို အတြန္႔တက္ေျပာလိုက္တယ္။
” ေမာင္ရင္တို႔တစ္ေတြဟာ ခက္ကုန္ေတာ့တာပဲ။ ေမာင္ရင္ကိုယ္တိုင္ အခုေလထဲမွာ ေရာက္ေနတယ္။ ဘိုးဘိုးကိုယ္တိုင္လည္း သမင္ကလဲြလို႔ ဘယ္အင္ဂ်င္မွ မသံုးပဲ ဒီစြတ္ဖားကို ေမာင္းႏွင္ေနတာကိုလဲ မင္းအျမင္ပဲ။ ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ မင္းက မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ဆိုေသးတယ္။ သဘာ၀ မက်လို႔၊ သိပၸံနည္းမက်လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာေတြကို လက္ကိုင္ထားတဲ့ မင္းတို႔တစ္ေတြေၾကာင့္ ခက္ေသးတယ္။ မင္းတို႔သိတာ ဘာရွိေသးလို႔လဲ။ ဒီစၾကာ၀ဠာၾကီးအေၾကာင္းကို မင္းတို႔သိတာ ၁% ႏူန္းေတာင္ မရွိေသးပါဘူးကြာ။ ကုိယ့္ကိုကိုယ္လဲ ဟုတ္လွျပီ မထင္နဲ႔ ။ အခု ဒီကေနၾကည့္စမ္း။ စကၤာပူ ျမိဳ ႔ၾကီးဆိုတာ ဘယ္အရြယ္ေလာက္ရွိသလဲ။ ဇီးျဖဴသီးေလာက္ေတာင္ မရွိေတာ့ဘူးကြ။ စကၤာပူျမိဳ ႔ၾကီးက ဒီေလာက္အရြယ္ပဲရွိတယ္ဆိုရင္ အဲဒီျမိဳ ႔က လူေတြဆိုတာကေတာ့ ႏွမ္းေစ့ေလာက္ေတာင္မရွိဘူး။ စၾကၤာ၀ဠာၾကီး တစ္ခုလံုးနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ေတာ့မ်ားကြာ ျမဴမွဳန္ေလာက္ေတာင္ ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ ”ငါသိတယ္။ ငါတတ္တယ္” ဆိုတဲ့ မာန္ၾကီးကို ဆြဲထားခ်င္ေသးတယ္။ ခက္တယ္၊ ခက္တယ္။ မင္းတို႔ေၾကာင့္ ခက္တယ္။”
စင္တာၾကီး ေျပာတာ ဟုတ္ေနေတာ့ က်ဳပ္လဲ ျငိမ္ေနလိုက္တယ္။ ဘာစကားမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ေကာင္းကင္တခြင္ မွာ ရွိေနတဲ့ ၾကယ္ေတြကိုသာ က်ဳပ္ေငးေငးေလး ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဘုိးဘုိးစင္တာၾကီးဟာ သမင္ေတြကို ေမာင္းႏွင္ရင္း တစ္ေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ သမင္ဇက္ၾကိဳးကို ထံုးျပီး ခ်ိတ္တိုင္မွာ ခ်ည္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့မွ က်ဳပ္ေဘးနားမွာ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ သမင္ေတြကေတာ့ သူ႔သခင္ ျဖစ္တဲ့ ဘိုးဘိုးစင္တာၾကီးလိုရာကို သိတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ဆက္ျပီး စြတ္ဖားၾကီးကို ဆြဲေနတုန္းပဲ။ ေလယာဥ္ပ်ံမွာ Auto Pilot ခလုတ္ကို ႏွိပ္ထားသလိုမ်ိဳးျဖစ္မယ္လို႔ မဆီမဆိုင္ က်ဳပ္ေတြးထင္လိုက္တယ္။ စင္တာၾကီးဟာ က်ဳပ္ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနရင္းနဲ႔ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ တိမ္ေတြရဲ့ အထက္မွာ က်ဳပ္တို႔တစ္ေတြ ေရာက္ေနတာမို႔ ၾကယ္ေတြကို ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ေနရတယ္။ စင္တာၾကီးက ေကာင္းကင္တစ္ေနရာကို လက္ညွဳိးထိုးျပျပီး
” ေမာင္ရင္။ ဟုိၾကယ္ၾကီးကို ၾကည့္စမ္း”
က်ဳပ္လည္း သူညႊန္ျပရာ ၾကယ္ၾကီးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေရာင္ေတာက္ပျပီး လက္ေနတဲ့ ၾကယ္ၾကီး တစ္လုံးကို မိုးေကာင္းကင္မွာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ နံနက္အာရုဏ္မေရာက္မွီ အခ်ိန္မွာ ဒီၾကယ္ၾကီးကေတာ့ သူတစ္ကာနဲ႔ မတူေအာင္ ထြန္းလင္းေတာက္ပေနတာကို ေတြ ႔ရတယ္။
”အဲဒါ ဘာၾကယ္လဲ စင္တာၾကီး”
” ေအး ေရွးေရွးတုန္းကေတာ့ ေမာနင္းစတား လို႔ေခၚတယ္ကြဲ႔။ အခုေခတ္မွာေတာ့ ေမာင္ရင္တို႔လက္ထက္ သိပၸံပညာရွင္ေတြကေတာ့ ဗီးနပ္ျဂိဳလ္ဆိုလား၊ ဘာဆိုလား ေခၚၾကတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ထားပါေတာ့။ ဒီၾကယ္ၾကီးထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာလြန္ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္ၾကီးကို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္က ေကာင္းကင္မွာ ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီၾကယ္ကို ဘက္သလင္ၾကယ္လို႔ ေခၚဆိုၾကတယ္။ မာဂုပညာရွင္ေတြဟာ ဘက္သလင္ၾကယ္ၾကီးကို ေကာင္းကင္မွာ အထင္အရွားေတြ႔တာနဲ႔ ခရီးျပင္းႏွင္ခဲ့ၾကျပီး ကယ္တင္ရွင္ကို အရွာအေဖြ ထြက္ခဲ့တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အတိုင္းပဲ ကယ္တင္ရွင္ သူငယ္ေတာ္ ေယရွဳကို ၾကယ္ၾကီးရဲ့ လမ္းညႊန္မွဳနဲ႔ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့ၾကတယ္။ ဒီဘက္သလင္ၾကယ္ၾကီးဟာ ဘုရားက ဘိုးဘိုးတို႔အတြက္ ကယ္တင္ရွင္တစ္ပါး ေပးအပ္မယ္လို႔ ကတိက၀တ္ျပဳတဲ့ ေကာင္းကင္က လကၡဏာတစ္ရပ္ပဲ။ ေမာင္ရင္ရဲ့ သားသမီးေတြကိုလည္း ဒီဘက္သလင္ၾကယ္ၾကီးအေၾကာင္းကို ေျပာျပီး ဘုရားသခင္က သူတို႔အတြက္ ကယ္တင္ရွင္ခရစ္ေတာ္ကို ေစလႊတ္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာျပေပါ့ကြယ္။”
က်ဳပ္လဲ ကပ်ာကယာ မွတ္စုစာအုပ္ကို ထုတ္လိုက္ျပီး ေအာက္ပါအတိုင္း မွတ္ခ်က္ အတိုေကာက္ ေကာက္ေရးလိုက္တယ္။
” ကေလးမ်ားအတြက္ သင္ခန္းစာ(၁) ဘက္သလင္ၾကယ္ ”
အဲဒီလို ေကာက္ေရးျပီးတာနဲ႔ မွတ္စုစာအုပ္ကို အိတ္ထဲမွာ ျပန္ထည့္လိုက္တယ္။ စင္တာၾကီးနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စကားမေျပာပဲ ခပ္မဆိတ္ေနလာၾကျပီး ခရီးဆက္ၾကတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေကာင္းကင္မွာ ေရာင္နီေလးေတြ ျပိဳ ႔အန္လာတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ က်ဳပ္ေဘးမွာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ျငိမ္ျပီးလိုက္ပါလာတဲ့ စင္တာၾကီးက ရုတ္တရက္ ထရပ္လိုက္တယ္။ ဇက္ၾကိဳးကို ခ်ိတ္ကေနဆြဲျဖဳတ္လိုက္ျပီး သူ႔လက္နဲ႔ ျပန္ထိန္းလိုက္တယ္။ က်ဳပ္ေလယာဥ္မွာ လုပ္တုန္းက Auto Pilot ကို ျဖဳတ္ျပီး Manual ျပန္ကိုင္သလိုမ်ိဳးလားလို႔ေတြးမိတယ္။ က်ဳပ္တို႔ရဲ့ စြတ္ဖားၾကီးဟာ ေလထဲကေန ေျမျပင္ဆီကို တျဖည္းျဖည္းနိမ့္ဆင္းလာတယ္။ သမင္ၾကီးေတြကလည္း ကဆုန္ေပါက္ ေျပးလႊားေနရာကေန တျဖည္းျဖည္းအရွိန္ ေလွ်ာ့က်သြားတယ္။ စြတ္ဖားလွည္းၾကီးဟာ တျဖည္းျဖည္းနိမ့္ဆင္းလာျပီး အဆံုးမွာေတာ့ ေရခဲေတြ ဖံုးလႊမ္းေနတဲ့ ေရခဲျပင္ၾကီး နဲ႔ ထိသြားတယ္။ က်ဳပ္တို႔ ေျမျပင္ေပၚ ေရာက္လာျပန္ျပီေပါ့။ ေျမျပင္ေပၚမွာ က်ဳပ္တို႔လွည္းၾကီးဟာ အရွိန္ျပင္းစြာနဲ႔ ဒရြတ္တိုက္ ေလွ်ာပါသြားရင္း တျဖည္းျဖည္း အရွိန္ေလွ်ာ့ၾကသြားတယ္။ အဆံုးမွာေတာ့ သမင္ၾကီးေတြဟာ ေျပးလြားေနတာကို ရပ္လိုက္တာေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔လွည္းၾကီးဟာလည္း တုန္႔ကနဲ ရပ္သြားတယ္။
က်ဳပ္လဲ ဘယ္ကို ေရာက္ေနတာလဲ ဆိုတာကို သိခ်င္တာနဲ႔ ေဘးဘီ၀ဲရာကို အကဲခတ္လိုက္တယ္။ ၀န္းက်င္တစ္ခိုလံုးဟာ ႏွင္းေတြက်ေနတာေၾကာင့္ သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရေပမဲ့ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္လုပ္တဲ့ ထိပ္ခြ်န္ေအာက္ကား Fir ပင္ေတာအုပ္ၾကီးကို မလွမ္းမကမ္းမွာ လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ေရာင္နီပ်ိဳ ႔စအခ်ိန္ျဖစ္တာေၾကာင့္ တက္ေနေရာင္ျခည္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကေလးကို လွပေနတာကို ေတြ ႔ရတယ္။ ခ်မ္းတာကေတာ့ မေျပာတတ္ေအာင္ပါပဲ။
”စင္တာၾကီး ခင္ဗ်ားက်ဳပ္ကို ဘယ္ေခၚလာလဲ။”
စင္တာၾကီးက ျပဳံးျပီး
”လာလိုက္ခဲ့။ ငါတို႔ေတြ ေအာက္ဆင္းၾကမယ္။”
က်ဳပ္နဲ႔ စင္တာၾကီးလဲ ႏွင္းျပင္ၾကီးထဲမွာ တိုးရေတာ့တာပဲ။ စင္တာၾကီးက သူ႔မွာ အပိုပါလာတဲ့ ဘြတ္ဖိနပ္ၾကီးကို က်ဳပ္ကို ေပး၀တ္ထားလို႔သာ ေတာ္ေတာ့တာပဲ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ဒီေရခဲေတာထဲမွာ က်ဳပ္ဘယ္လိုမွ ေလွ်ာက္လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ မၾကာမွီမွာပဲ ခုနက လမ္းျမင္ေနတဲ့ ထိပ္ခြ်န္ခြ်န္ ခရစ္စမတ္ အပင္ ေတာအုပ္ၾကီးထဲကို ေရာက္သြားတယ္။ ခရစ္စမတ္ အပင္တစ္ပင္နားေရာက္ေတာ့ စင္တာၾကီးက အကိုင္းတစ္ခုကို ခ်ိဳးလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ က်ဳပ္ကို ျပတယ္။ က်ဳပ္ျမင္ဖူးေနၾကအတိုင္းပါပဲ ျမေရာင္ အရြက္ကေလးေတြက အပ္ကေလးေတြလို ခြ်န္ခြ်န္ခြ်န္ခြ်န္နဲ႔ ေထာင္ေနၾကတယ္။
” ဒါကဘာလဲ စင္တာၾကီး။ ခရစ္စမတ္ အပင္မ်ားဗ်ာ။ က်ဳပ္ျမင္ဖူးပါတယ္။ ဒီေလာက္ခရီး အေ၀းၾကီးကို ေခၚလာျပီး က်ဳပ္ကို ျပစရာမလိုပါဘူး။”
”ေအး မင္းျမင္ဖူးတဲ့ စကၤာပူက ခရစ္စမတ္အပင္ေတြက အတုေတြကြ။ အခုေမာင္ရင္ ေတြ႔ေနရတာက အစစ္ေတြကြဲ႔။ ျပီးေတာ့ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ေတြဟာ သဘာ၀အေလွ်ာက္ ဘယ္လိုေပါက္ေနၾကတယ္ ဆိုတာ မင္းကို ျမင္ဖူးေတြ႔ဖူးေစခ်င္လို႔ ဒီကို ေခၚလာရတာပဲ ။ ဒီ Fir လို႔ ေခၚတဲ့ အပင္ေတြဟာ တစ္ႏွစ္ပတ္လည္လုံး စိမ္းလန္းေနတယ္။ အပ္ေတြလို ပုံသ႑န္ရွိတဲ့ အရြက္ေတြကလည္း အျမဲတန္း ေကာင္းကင္ဘက္ကို ေထာင္ေနၾကတယ္။ ဒီအပင္ေတြဟာ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး အျမဲတမ္းစိမ္းေနသလို ဘိုးဘိုးတို႔ရဲ့ စိတ္ထဲမွာလဲ သခင္ခရစ္ေတာ္နဲ႔ ေနာက္တဖန္ ျပန္ေတြ႔မယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ အျမဲတမ္းရွင္သန္ေနရမယ္။ အရြက္ကေလးေတြဟာလည္း အျမဲတမ္း မိုးေပၚကို ေထာင္ေနသလို ဘုိးဘိုးတုိ႔ရဲ့ စိတ္ကူးဟာ ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံအေၾကာင္းကို စဥ္းစားေနရမယ္။ ေမာင္ရင္ရဲ့ ကေလးေတြကို ဒီအေၾကာင္း သင္ေပးဖို႔ မေမ့နဲ႔။ ”
စင္တာၾကီးက က်ဳပ္ကို အဲဒီလို ေျပာျပီးတာနဲ႔ ေတာအုပ္တစ္ခုလံုးကို လွည့္ပတ္ျပတယ္။ က်ဳပ္မွာျဖင့္ ေသမေလာက္ ေမာေတာ့တာပဲ။ သူျပတာေတြကို အားလံုးၾကည့္ရွဳလို႔ အျပီးမွာေတာ့ က်ဳပ္တို႔စြပ္ဖားလွည္းဆီကို ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ စြတ္ဖားလွည္းေပၚေရာက္ေတာ့ က်ဳပ္က အသာထိုင္ခ်လိုက္ျပီး ခါးပတ္ကို ျပန္ပတ္လိုက္တယ္။ အိတ္ထဲက မွတ္စု စာအုပ္ကေလးကို ထုတ္ျပီး ”သင္ခန္းစာ(၂) - ခရစ္စမတ္သစ္ပင္” ဆိုျပီး ကေလးေတြအတြက္ သင္ၾကားရမယ့္ ဒုတိယအခ်က္ကို ေရးမွတ္လိုက္တယ္။ စင္တာၾကီးကလည္း ေလယာဥ္မွဴး ပိုင္ေလာ့ၾကီးလို သူ႔ရဲ့ သမင္ေတြကို ေမာင္းလိုက္ျပန္တယ္။ သမင္ေတြဟာ အားေကာင္းတာေၾကာင့္ မၾကာမွီမွာပဲ အရွိန္ရလာျပီး ေလထဲကို ေျမွာက္ျပီး ျပန္တက္သြားေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ဳပ္ဟာ ပထမအခါတုန္းကလို အ့ံၾသေနတာေတြ ထိတ္လန္႔တာေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။ က်ဳပ္အတြက္ သာမန္ျဖစ္စဥ္လို ေနသားက်သြားပါျပီ။
နံနက္ခင္းဟာ တျဖည္းျဖည္း လင္းလက္လာပါျပီ။ ေလထဲမွာ ပ်ံ၀ဲလို႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေတာ့ က်ဳပ္တို႔ ရဲ့ စြတ္ဖားလွည္းၾကီးဟာ ေအာက္ဆင္းသြားျပန္တယ္။ ၾကည့္ရတာ ေနာက္တစ္ေနရာကို ေရာက္ေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ့။ စင္တာၾကီးက ေျမျပင္ေပၚကို ညွင္ညွင္သာသာ ဆင္းသက္ဖို႔ သူ႔ရဲ့ သမင္ေတြကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ဇက္ကို ထိန္းေက်ာင္းေနတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ စမ္းလမ္းစိုေျပေနတဲ့ ကြင္းျပင္ထဲမွာ က်ဳပ္တို႔ရဲ့ စြတ္ဖားၾကီးဟာ ဆိုက္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ စြတ္ဖားၾကီးေပၚက က်ဳပ္တို႔ ႏွစ္ဦးသား ဆင္းျပီး ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါမွာ မလွမ္းမကမ္းမွာ သိုးေတြကို ေက်ာင္းေနတဲ့ သိုးေက်ာင္းသားနဲ႔ သိုးတစ္အုပ္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ သိုးေက်ာင္းသားၾကီးက လက္ထဲမွာ ရေကာက္သ႑န္ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ထားျပီးသိုးေတြကို ၾကည့္ရွဳေနတာ ေတြ႔ရတယ္။
”စင္တာၾကီး။ ဒီေနရာက ေတာ္ေတာ္သာယာတာပဲေနာ္။ ခင္ဗ်ားက်ဳပ္ကို ဒီေခၚလာတာ ဒီသိုးေက်ာင္းသားကို ျပမလို႔လား။”
”ေအးကြ။ သိုးေတြကို ဘယ္လိုေက်ာင္းတယ္ဆိုတာ မင္းတို႔လို ျမိဳ ႔ၾကီးသားေတြ မျမင္ဘူးလို႔ လာျပတာကြ။ ေမာင္ရင္ သိုးထိန္းကိုင္ထားတဲ့ တုတ္ေကာက္ကို ေတြ႔တယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒီ တုတ္ေကာက္ကို သိုးေက်ာင္းသားေတြက ခက္ခဲတဲ့ ေနရာကို ေျခလ်င္သြားတဲ့အခါ အေထာက္အမ အျဖစ္အသံုးျပဳတယ္။ ျပီးေတာ့.....”
စင္တာၾကီးရဲ့ စကားမဆံုးခင္မွာ သိုးတစ္ေကာင္ဟာ လမ္းမယူပဲ သိုးအုပ္ထဲကေန ထြက္သြားတာကို သိုးထိန္းက ေနာက္ကေန အေျပးလိုက္သြားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ သိုးထိန္းက လမ္းလြဲသြားတဲ့သိုးကို ေနာက္ကေန သိုးထိန္းတုတ္ေကာက္နဲ႔ လည္ပင္းကို ခ်ိတ္ဆြဲ ေခၚယူလာျပီး သိုးအုပ္ထဲကို ျပန္ေခၚလာတာကို က်ဳပ္တို႔ ျမင္လိုက္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ စင္တာၾကီးက
” ေအး ျပီးေတာ့။ သိုးထိန္းေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ တုတ္ေကာက္ကို လမ္းလြဲသြားတဲ့၊ လမ္းမယူတဲ့ သိုးေတြကို ျပန္ဆြဲယူဖို႔ လည္း အသံုးျပဳတတ္ၾကတယ္။ ဒီသိုးထိန္းတဲ့ တုတ္ေကာက္ဟာ ဘိုးဘိုးတို႔ ခရစ္ယာန္ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္လမ္းလြဲသြားရင္ ထိန္းေက်ာင္းဖို႔ သတိေပးေနသလိုပဲ။ ေမာင္ရင္ရဲ့ ကေလးေတြကို ဒါကို အေျချပဳျပီး လမ္းမလြဲ သြားေအာင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ထိမ္းသိမ္းဖို႔လိုေၾကာင္း ဆံုးမေပေတာ့။”
က်ဳပ္လည္း အိတ္ထဲက မွတ္စုစာအုပ္ကို တဖန္ ထုတ္လိုက္ျပန္ျပီး ” သင္ခန္းစာ(၃) - သိုးထိန္းတုတ္ေကာက္ ” ဆိုျပီး ေရးမွတ္လိုက္တယ္။ စင္တာၾကီးနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ တစ္ေတြဟာ ျမက္ကြင္းျပင္ တစ္ေလွ်ာက္ ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ သန္႔ရွင္းလတ္ဆပ္တဲ့ နံနက္ခင္းေလကို ရွဳရိုက္လိုက္ျပီး သာယာတဲ့ ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီးနဲ႔ ေလာကတစ္ခြင္ကို ၾကည္နဴးစြာ ခံစားလိုက္တယ္။ မၾကာခင္မွပဲ သိုးထိန္းၾကီးဟာ သူ႔ရဲ့ သိုးေတြကို ေရတြက္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔သိုးအေရအတြက္ဟာ ျပည့္ဟန္မတူဘူး။ သူဟာ သူ႔သိုးေတြကို အေခါက္အခါခါ ေရတြက္ေနျပန္တယ္။ ေသခ်ာပါျပီ သူ႔သိုးတစ္ေကာင္ေကာင္ ေပ်ာက္ေနပါျပီ။ က်ဳပ္တို႔တစ္ေတြ ဒီသိုးေက်ာင္းသား ဘာလုပ္မလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ သိုးေက်ာင္းသားဟာ နားကို လက္နဲ႔ အုပ္ျပီး နားစြင့္လိုက္တာကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ့။ အဲဒီအခါ ေလအသင့္မွာ သိုးလည္ပင္းမွာ ဆြဲထားတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ အဲဒီအသံၾကားရာဆီကို သိုးထိန္းၾကီး အေျပးလိုက္သြားတယ္။ ခဏေနအၾကာမွာေတာ့ သိုးထိန္းၾကီးဟာ ကြယ္ေနတဲ့ ေတာင္ကုန္းကေလးကေန ေပ်ာက္ေနတဲ့သိုးကို ျပန္ဆြဲယူျပီး ေခၚလာတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ စင္တာၾကီးက က်ဳပ္ဖက္ကို လွည့္ျပီး
”ကဲ ေမာင္ရင္ေရ့။ ေနာက္တစ္ခ်က္ မွတ္ထားလိုက္အံုး။ သိုးခေလာက္လို႔။ ခေလာက္သံေၾကာင့္ သိုးေတြဟာ မေပ်ာက္ႏိုင္သလို ဘိုးဘိုးတို႔ လူသားေတြလဲ ဘုရားေရွ ႔ကေန မေပ်ာက္ဖို႔လိုတယ္။ ဒီသိုးခေလာက္ေလးဟာ သခင့္ထံ ျပန္ေရာက္ဖို႔ အသံုး၀င္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သိုးခေလာက္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သခင့္ထံျပန္လာဖို႔၊ လမ္းမွန္ကို ျပန္ေရာက္ဖို႔ သတိေပးေနသလိုပါပဲ။ ေမာင္ရင့္သားသမီးေတြကို ဒီခေလာက္ကေလးကို ျပျပီး သင္ၾကားလိုက္ပါဦးကြယ္။”
က်ဳပ္လဲ အိတ္ထဲက မွတ္စုၾကီးကို ထုတ္ျပီး ”သင္ခန္းစာ(၄) - သိုးခေလာက္” လို႔ ေရးမွတ္လိုက္တယ္။ ခဏေနၾကာေတာ့ စင္တာၾကီးက ”ေမာင္ရင္။ မင္းကို ျပစရာေတြ အမ်ားၾကီးက်န္ေသးတယ္။ လာ ဘိုးဘိုးတို႔ ခရီးဆက္ၾကမယ္။” ဆိုျပီး စြတ္ဖားၾကီးဆီ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္တစ္ဖန္ က်ဳပ္တို႔တစ္ေတြ ေလထဲကို ေရာက္သြားျပန္တယ္။ ဒီတစ္ေခါက္လည္း သိပ္မၾကာလိုက္ျပန္ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ေျမေပၚကို ဆင္းသက္ခဲ့ျပန္တယ္။ စြတ္ဖားထဲကေနထြက္ျပီး အနီးအနားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ကေလးတစ္သိုက္ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူတို႔တစ္ေတြဟာ ခ်ဳံပုတ္ေလာက္သာသာရွိတဲ့ အပင္တစ္ပင္ကေန အရြက္ေတြနဲ႔ အသီးေတြကို ခူးေနတယ္။ အရြက္ေတြရဲ့ အနားသားေတြက ခပ္ခြ်န္ခြ်န္သ႑န္ေလးေတြရွိေနျပီး အသီးေလးေတြကေတာ့ ေသြးေတြလို နီရဲေနတယ္။ က်ဳပ္လဲ သူတို႔တစ္ေတြ ဘာလုပ္ေနမွန္းမသိတာနဲ႔ စင္တာၾကီးကို ေမးလိုက္တယ္။
”စင္တာၾကီး သူတို႔ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီအပင္က အရြက္ေတြကို ခူးေနရတာလဲ။”
”ဒီအပင္ကို Holly ပင္လို႔ေခၚတယ္။ ေမာင္ရင္တို႔ ဗမာျပည္မွာ မေပါက္ဘူးနဲ႔ တူတယ္။ ဘိုးဘုိးလည္း ဗမာလို မေခၚတတ္ဘူး။ သူ႔အရြက္ေတြက အနားသားေတြမွာ ခြ်န္ခြ်န္ေလးေတြ ထြက္ေနတယ္။ ခရစ္ေတာ္ရဲ့ ဆူးရစ္သရဖူကို ဒီအပင္နဲ႔ လုပ္တယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ သူ႔အသီးေတြကလည္း ေသြးလို နီရဲေနတယ္။ ခရစ္ေတာ္ ကိုယ္ခႏၶာက ထြက္ခဲ့တဲ့ အေသြးေတြလိုပဲ။ ဒီအရြက္၊ ဒီအသီးပါတဲ့ အပင္ဟာ ဘုိးဘုိးတို႔တစ္ေတြကို ခရစ္ေတာ္ရဲ့ ေသျခင္းကို ေအာင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္း အျဖစ္ကို သတိရေစတယ္။ ေမာင္ရင္ရဲ့ ကေလးေတြကို ဒီအပင္ကို ျပျပီး၊ ခရစ္ေတာ္အားျဖင့္ ထာ၀ရ အသက္ရႏိုင္ေၾကာင္း ရွင္းျပေပေတာ့။”
စင္တာၾကီးက အဲဒီလို ဆိုအျပီးမွာေတာ့ က်ဳပ္လဲ အိတ္ထဲက မွတ္စုကို တဖန္ ထုတ္လိုက္ ျပန္ျပီး ” သင္ခန္းစာ(၅) - Holly ပင္” ဆိုျပီး ေရးမွတ္လိုက္တယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ ကေလးတစ္သိုက္ဟာ သစ္ရြက္သစ္ခက္ေတြကိုပိုက္ျပီး အိမ္ၾကီးတစ္အိမ္ ထဲကို ေျပး၀င္သြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ စင္တာၾကီးက လက္ညိွဳးကို ေထာင္ျပျပီး ကေလးေတြေနာက္ အိမ္ၾကီးထဲကို လိုက္ဖို႔ လက္ဟန္ ေျခဟန္ နဲ႔ ျပျပန္တယ္။ အိမ္ၾကီးနားကို ႏွစ္ေယာက္သား အသာကေလးကပ္ျပီး အထဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကေလးတစ္သိုက္ဟာ ခုနက ခူးလာတဲ့ အရြက္ေတြ အသီးေတြနဲ႔ ခပ္၀ိုင္း၀ိုင္း ပန္းေခြေလးေတြကို တစ္ေပ်ာ္တစ္ပါးလုပ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
” ေမာင္ရင္။ ကေလးေတြ လုပ္ေနတဲ့ အဲဒီပန္းေခြေလးေတြဟာ အဓိပၸါယ္အမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ ၀ိုင္း၀န္းေနတဲ့ ပန္းေခြေတြရဲ့ စက္၀ိုင္းသ႑န္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုးဘူး။ အဲဒီလိုပဲ ခရစ္ေတာ္ရဲ့ ေမတၱာဟာလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုးတယ္လို႔ကို မရွိပါဘူး။ ေမာင္ရင့္ရဲ့ ကေလးေတြကိုလည္း ခရစ္ေတာ္ရဲ့ အဆံုးမရွိတဲ့ ေမတၱာအေၾကာင္းနဲ႔ ခရစ္ေတာ္ရဲ့ ေမတၱာလို အခ်င္းခ်င္းအေပၚ ထားႏိုင္ၾကဖို႔ ဒီပန္းေခြေလးေတြ ျပျပီး ဆံုးမဖို႔လိုတယ္။”
ၾကည့္ေနတဲ့ ကေလးတစ္သိုက္ ပန္းေခြေတြကို လုပ္လို႔ အျပီးမွာေတာ့ ခရစ္မစမတ္ အပင္ၾကီးဆီမွာ အလွ်ိဳလွ်ိဳသြားခ်ိတ္လိုက္တာကို က်ဳပ္တို႔ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ က်ဳပ္တို႔ေတြဆီကိုလည္း ခေလးေတြရဲ့ အေပ်ာ္ကကူးစက္လာတယ္။ က်ဳပ္ကေလးေတြကို ၾကည့္လို႔ အားရေနတုန္း စင္တာၾကီးက က်ဳပ္ကို လက္တို႔ ျပီ လစ္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ သတိေပးခ်က္နဲ႔ အိမ္ၾကီးဆီကေန ခြာလာခဲ့တယ္။ က်ဳပ္တို႔ရဲ့ စီးေတာ္ယာဥ္ စြပ္ဖားစီကို ျပန္အေရာက္မွာေတာ့
” ေမာင္ရင္ ေမာေနျပီလား။ ဘိုးဘုိး ျပစရာ မကုန္ေသးဘူး”
”မေမာပါဘူး စင္တာၾကီးရာ။ က်ဳပ္က ေပ်ာ္ေတာင္ ေပ်ာ္ေသးတယ္။ ခုနက ကေလးေတြကို ၾကည့္ရတာ က်ဳပ္အရမ္း ေပ်ာ္တာပဲ။ ကဲ စင္တာၾကီး ျပစရာ က်န္ေသးတယ္ ဆိုရင္လဲ ဆက္ျပီး ၾကြေပဦးေတာ့။”
”ဟား။ ဟား။ဟား”
ဆိုျပီးေတာ့ စင္တာၾကီးက ေနာက္ခရီး တစ္ခါထြက္ဖို႔ ျပင္ျပန္တယ္။ ”ဟုိး။ဟိုး။ဟိုး” လို႔ ဗိုလ္လို ရီေနက် စင္တာၾကီးဟာ ဒီတစ္ခါေတာ့ ”ဟား။ဟား။ဟား” ဆိုျပီး ဗမာလို အသံထြက္ ေျပာင္းရီလိုက္တာကိုေတာ့ သတိထားမိ လိုက္ပါရဲ့။ က်ဳပ္လဲ အိတ္ထဲက မွတ္စုစာအုပ္ကေလးကို ထုတ္ျပီး ”သင္ခန္းစာ(၆) - ပန္းေခြ” ဆိုျပီး မွတ္ထားလိုက္ျပန္တယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ စြပ္ဖားလွည္းေပၚကို က်ဳပ္တို႔ တက္လိုက္ျပန္ပါတယ္။ သမင္ေတြကို စင္တာၾကီးက ဟန္႔လိုက္တာေၾကာင့္ သူတို႔စတင္ျပီး ရုန္းကန္ျပန္ပါတယ္။ အားေကာင္းေမာင္းသန္တုန္းျဖစ္တဲ့ သမင္ေတြဟာ အရွိန္ရလာတဲ့ အခါမွာ ေလထဲကို ေစြ႔ကနဲခုန္တက္လိုက္ျပန္တယ္။ တျပိဳင္တည္းမွာပဲ က်ဳပ္တို႔ရဲ့ စြတ္ဖားလွည္းကေလးဟာ ေလထဲမွာ ေျမာက္တက္သြားျပန္တယ္။ သမင္ေတြဟာ ေကာင္းကင္ထက္ကို တျဖည္းျဖည္းျမင့္တက္ ရုန္းကန္ေနတာကို က်ဳပ္ၾကည့္ေနမိလိုက္တယ္။ ဒီေလာက္ေတာင္ ခရီးေ၀းသြားေနရေပမဲ့ သမင္ေတြဟာ ေမာဟန္ မျပန္ဘူး။ သန္တုန္းျမန္တုန္းပဲ။ က်ဳပ္တို႔ရဲ့ လွည္းကိုလည္း ၀ါဂြမ္းကေလးပမာ ေပါ့ပါးစြာ ေရွ ႔ကေနဆြဲသြားေနတယ္။ စည္းခ်က္မွန္မွန္ ေျပးေနတဲ့ သူတို႔ရဲ့ ေျခအၾကြနဲ႔ ေျခအက်ေတြကို က်ဳပ္အရသာရွိရွိ ၾကည့္ရွဳေနလိုက္တယ္။ ေရွ ႔ကိုသာ ၾကည့္ေနခဲ့တဲ့ က်ဳပ္ဟာ သတိရျပီး ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္မိလိုက္တယ္။
”ဟာ”
က်ဳပ္ဟာ လန္႔သြားတာေၾကာင့္ ေဘးမွာ ရွိေနတဲ့ စင္တာၾကီးကို လွမ္းကိုင္လိုက္တယ္။ က်ဳပ္ရဲ့ ေနာက္မွာ ေရာင္၀ါေတြေတာက္ေနတဲ့ အေတာင္ပံပါတဲ့ လူရိပ္သ႑န္ အရာတစ္ခုဟာ က်ဳပ္တို႔ရဲ့ လွည္းေနာက္မွာ ထပ္ၾကပ္မခြာ လိုက္ေနတာကို ေတြ ႔လိုက္ရတယ္။
”စင္တာၾကီး။ က်ဳပ္တို႔ ေနာက္မွာ လိုက္လာေနတာ ဘာၾကီးလဲ။”
” မင္းက အခုမွ ျမင္တာလား။ ”သတိမမူ ဂူမျမင္” ဆိုတာ တယ္လဲ မွန္တာကိုး။ အဲဒါ ေကာင္းကင္တမန္ကြဲ႔ ။ ဘိုးဘိုး နဲ႔ ခရီးသြားတိုင္း အျမဲ လိုက္ေစာင့္ေရွာက္ေပးတယ္။ အခုမင္းနဲ႔ သြားတဲ့ ေကာင္းကင္ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုးလည္း လိုက္ပါေစာင့္ေရွာက္တာ မင္းမွ မသိပဲ။ ခရစ္ေတာ္ ဖြားျမင္တုန္းကလဲ ေကာင္းကင္တမန္ေတြဟာ ၀မ္းေျမာက္စြာ နဲ႔ သီခ်င္းဆိုျပီး ၾကိဳဆိုၾကတယ္။ လူေတြကိုလည္း ခရစ္ေတာ္ဖြားျမင္တဲ့အေၾကာင္း အသိေပးေျပာၾကားၾကတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေမာင္ရင့္ ကေလးေတြကို ေျပာျပေပါ့ကြယ္။”
” ဟုတ္ကဲ့ ပါ စင္တာၾကီး။”
ေကာင္းကင္တမန္ဆိုတာ ၾကားသာၾကားဖူးျပီး မျမင္ဘူးတဲ့က်ဳပ္ဟာ ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔ အံၾသျခင္းမက အံ့ၾသေနတယ္။ ေကာင္းကင္တမန္ဟာ အရမ္းကို က်က္သေရရွိျပီး ခန္႔ျငားတာကို က်ဳပ္ရင္သပ္ရွဳေမာ ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ သတိရလို႔ က်ဳပ္လဲ မွတ္စု စာအုပ္ကို ထုတ္လိုက္ျပီး ”သင္ခန္းစာ(၇)- ေကာင္းကင္တမန္” လို႔ က်ဳပ္ေရးမွတ္လိုက္ျပန္တယ္။ အဲဒီလိုေရးမွတ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ က်ဳပ္တို႔စြပ္ဖားလည္းၾကီးဟာ ေအာက္ကို နိမ့္စင္းသြားပါေတာ့တယ္။စင္တာၾကီး ေနာက္တစ္ေနရာကို က်ဳပ္ကို ေခၚလာျပန္ျပီေပါ့။ က်ဳပ္တို႔ဟာ ပန္းျခံကေလးတစ္ခုထဲမွာ ဆိုက္ေရာက္သြားတယ္။ စင္တာၾကီးက လွည္းေပၚက ဆင္းျပီး သူေနာက္လိုက္ဖို႔ရန္ ေျပာတယ္။ က်ဳပ္လဲ သူ႔ေနာက္ကို လိုက္သြားေတာ့ လူေတြစည္ကားလြန္းလွတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခု ဆီကို ဦးတည္သြားေနတာ သတိထားမိတယ္။ ”ငါ့တို႔ ဒီမွာ ၀တ္ျပဳၾကမယ္ေဟ့။ ” ဆိုျပီး က်ဳပ္ကို လွမ္းေျပာတယ္။ စင္တာၾကီးဟာ လူအုပ္ၾကီးထဲမွာ တိုးေ၀ွ႕လိုက္ျပီး ဘုရားေက်ာင္းထဲကို ၀င္ဖို႔ ရုန္းကန္သြားေနတယ္။ တခ်ိဳ ႔ကေလးေတြက ”ဟုိမွာ စင္တာကေလာ့” ဆိုျပီး လိုက္လံဆြဲတာကို ေရွာင္ရွားျပီး စင္တာၾကီးနဲ႔ က်ဳပ္ဟာ လူအုပ္ၾကားထဲကေန ဘုရားေက်ာင္းထဲကို ေရာက္သြားတယ္။
က်ဳပ္တို႔ ေရာက္ေနတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းဟာ ေတာ္ေတာ္ကို ၾကီးမားျပီး ခန္းနားထည္၀ါလွတာကို က်ဳပ္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အမိုးမ်က္ႏွာက်က္ေတြမွာလည္း အဆင့္ျမင့္တဲ့ပန္းခ်ီလက္ရာမ်ားနဲ႔ လွပစြာ ခ်ယ္မွဳန္းထားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုလံုးကလည္း ခရစ္စမတ္ေနမို႔လို႔ ၀တ္ျပဳသူေတြနဲ႔ စည္ကားေနတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းရဲ့ ေရွ ႔တစ္ေနရာမွာေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္ေတြကို တျပင္လံုး ထြန္းလင္းထားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဖေယာင္းတိုင္ေတြဟာ ပံုစံမ်ိဳးစံု၊ အရြယ္မ်ိဳးစံု နဲ႔ ေျမာက္မ်ားစြာ တညီးညီးေတာက္ေလာက္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ က်ဳပ္ရဲ့ ဘ၀မွာ ဒီတစ္ခါပဲ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းညွိတာကို ေတြ႔ဖူးတယ္။
”ေမာင္ရင္ ဖေယာင္းတိုင္ေတြ ေတြ႔တယ္ မဟုတ္လား။ ဒီဖေယာင္းတိုင္ေတြဟာ အေမွာင္ကိုခြင္းျပီး အလင္းကိုေဆာင္သလို ခရစ္ေတာ္ကလည္း ဒီေလာကအေမွာင္ထဲမွာ အလင္းရဖို႔ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့အေၾကာင္း မင္းရဲ့ ကေလးေတြကို ေျပာျပလိုက္အံုး”
စင္တာၾကီးက တိုးတိုးေလး က်ဳပ္ကို ေျပာတယ္။ က်ဳပ္လဲ မွတ္စုစာအုပ္ကေလးကို ထုတ္ျပီး ”သင္ခန္းစာ(၈) - ဖေယာင္းတိုင္ ” ဆိုျပီး ေရးမွတ္လိုက္ျပန္တယ္။ ၀တ္ျပဳအစည္းအေ၀းပြဲ စတင္လို႔ မ်ားမၾကာမီမွာ တရားေဒသနာ ေ၀ငွတယ္။ နားေထာင္ရတဲ့ တရားေဒသနာဟာ ခြန္အားရဖြယ္ရာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ ခရစ္စမတ္ သီခ်င္းေတြကို ဆိုၾကျပန္တယ္။ ၾကီးမားတဲ့ လူအုပ္ၾကီးနဲ႔ ဆိုရတာဆိုေတာ့ ၾကက္သီးေမႊးညွင္းေတြ တျဖန္းျဖန္းထေလာက္ေအာင္ ၀မ္းေျမာက္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ က်ဳပ္နဲ႔ စင္တာၾကီးဟာ ခရစ္စမတ္ေန႔ ၀တ္ျပဳစည္းေ၀းပြဲကို အဆံုးအထိ ေနလိုက္ၾကတယ္။ ၀တ္ျပဳစည္းေ၀းပြဲ အျပီးမွာေတာ့ လူအုပ္ၾကီးနဲ႔ အတူ ဘုရားေက်ာင္းထဲက ထြက္ခဲ့ျပီး စြတ္ဖားလွည္းကေလးရွိရာကို လူမသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ က်ဳပ္တို႔တစ္ေတြ စြတ္ဖားၾကီးနဲ႔ ေလထဲကို ျပန္တက္ၾကျပန္တယ္။ က်ဳပ္တို႔ အဲဒီလို ပ်ံတက္သြားတာကို ဘယ္သူကမွ သတိျပဳမိပံု မရဘူး။ ေလထဲမွာ ေရာက္လို႔ ေနသားၾကတဲ့အခါ က်ဳပ္က စင္တာၾကီးကို ေမးလိုက္တယ္။
”စင္တာၾကီး။ ေနာက္ဘယ္ကို သြားအံုးမွာလဲ။ က်ဳပ္အိမ္ျပန္ခ်င္ျပီ။ အိမ္မွာ ဇနီးသည္နဲ႔ ကေလးေတြက က်ဳပ္ကို မေတြ႔ရင္ စိတ္ပူေနၾကလိမ့္မယ္”
”ေအးပါကြ။ မင္းကို အခုအိမ္ကို ျပန္ပို႔ေနတာပါ။ ဒါေပမဲ့ မင္းအတြက္ သင္ခန္းစာက်န္ေသးတယ္။”
”ကဲ ဒါဆိုလဲ ေျပာဗ်ာ။ ဘာသင္ခန္းစာလဲ။ က်ဳပ္ ျပန္ခ်င္လွျပီ”
စင္တာၾကီးဟာ သူ႔ရဲ့ လက္ေဆာင္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ အိတ္ကို ထုတ္လိုက္ျပီး လက္ေဆာင္တခ်ိဳ ႔ကို ထုတ္လိုက္တယ္။
”ေရာ့။ ဒီလက္ေဆာင္ေလးေတြဟာ မင္းရဲ့ ကေလးေတြ အတြက္ လက္ေဆာင္ေတြ။ ဒီလက္ေဆာင္ေလးေတြ မေပးခင္မွာ မင္းရဲ့ကေလးေတြကို ဒီလို ေျပာျပီး သင္ေပးဦး ေမာင္ရင္။ ဘုရားဟာ ဘိုးဘိုးတို႔ကို ခ်စ္တဲ့အတြက္ တစ္ပါးတည္းေသာ သားေတာ္ကို ေစလႊတ္တဲ့အေၾကာင္း ေမာင္ရင့္ကေလးေတြကို နားလည္ေအာင္ ေျပာျပေပါ့ကြယ္။ ခရစ္ေတာ္ဟာ ဘုရားကေန ဘိုးဘိုးတို႔ကို ေပးတဲ့ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ လက္ေဆာင္ပဲ။ ျပီးေတာ့ မာဂု ပညာရွိေတြကလည္း သူငယ္ေတာ္ေယရွဳကို ေရႊ၊မုရန္၊ေလာဗန္ ဆိုတဲ့ လက္ေဆာင္မ်ားနဲ႔ ပူေဇာ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီလို ပူေဇာ္တဲ့ စိတ္ထားမ်ိဳး ရွိဖို႔ကိုလည္း ဒီလက္ေဆာင္ေလးေတြကို မေပးခင္ နားလည္ေအာင္ေျပာျပီး ဆံုးမေပါ့ကြယ္။”
”ဟုတ္ကဲ့ပါ စင္တာၾကီး။”
ဆိုျပီး က်ဳပ္ရဲ့ မွတ္စုထဲမွာ ”သင္ခန္းစာ(၉) - လက္ေဆာင္” ဆိုျပီး ေရးမွတ္လိုက္ျပန္တယ္။ အဲဒီလိုေရးမွတ္အျပီးမွာ သတိရလို႔ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ကို လိုက္ပါ ေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္တမန္ၾကီးကို မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ က်ဳပ္ရဲ့ ခရီးလမ္းဆံုးလို႔ ျပန္သြားတာမ်ားလားလို႔ က်ဳပ္ေတြးထင္လိုက္တယ္။
” ဒီမွာ ေမာင္ရင္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ ေျပာမယ္။ မင္းရဲ့ကေလးေတြကို ဘိုးဘိုးကိုသာ အဓိကမထားဖို႔ သင္ၾကားေပးပါ ။ ခရစ္စမတ္ေရာက္တိုင္း ကေလးေတြဟာ ဘိုးဘိုးကိုသာ ေမွ်ာ္ေနမယ့္အစား ေယရွဳခရစ္ေတာ္ကိုသာ အဓိကထား ၾကိဳဆိုဖို႔ လိုေၾကာင္းသင္ၾကားေပးပါ။ စင္တာကေလာ့(စ္)ဆိုတာဟာလည္း ခရစ္ေတာ္ရဲ့ အေစခံ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ခရစ္ေတာ္ကိုသာ ျပပ္၀ပ္ကိုးကြယ္သူ ျဖစ္ေၾကာင္းကို လည္း သင္ၾကားေပးဖို႔ရန္လည္းပဲ မေမ့ပါနဲ႔ကြယ္။”
”ေကာင္းပါျပီ စင္တာၾကီး။”
က်ဳပ္ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကို မွတ္စုထဲမွာ ေရးမွတ္လိုက္ျပန္တယ္။ ”သင္ခန္းစာ(၁၀) - စင္တာကေလာ့(စ္)” လို႔ ေရးမွတ္လိုအျပီးမွာေတာ့ က်ဳပ္တို႔ စီးတဲ့ စြတ္ဖားလွည္းဟာ စကၤာပူ ျမိဳ ႔ရဲ့ အထက္ေကာင္းကင္ယံမွာ ေရာက္ေနတာကို ေတြ ႔လိုက္ရတယ္။ က်ဳပ္ဟာ တစ္ညနဲ႔တစ္မနက္လံုးလံုး စင္တာၾကီးနဲ႔ ခရီးသြားျပီးတဲ့ေနာက္ မိသားစုကို ျပန္ေတြ႔ရမွာမို႔ ေပ်ာ္သြားတယ္။ အိမ္ကို ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္တဲ့ ေဇာကပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ရုတ္တရက္ ေလျပင္းတခ်က္ေ၀ွ ႔လိုက္တာေၾကာင့္ က်ဳပ္ဟာ ခႏၶာကို မထိမ္းႏိုင္ပဲ ယိုင္ထိုးသြားတယ္။ က်ဳပ္ကို ထိမ္းထားတဲ့ ခါးပတ္ဟာလည္း မထင္မွတ္ပဲ ျပတ္ထြက္သြားျပီး က်ဳပ္ရဲ့ ခႏၶာၾကီးဟာ လွည္းထဲကေန ဒလိမ့္ေကာက္ေကြး ထြက္ၾကသြားတယ္။ စင္တာၾကီးဟာ သတိရွိေနတာေၾကာင့္ က်ဳပ္ရဲ့ လက္ကို ဖမ္းဆြဲလိုက္တယ္။ က်ဳပ္ရဲ့ လက္ကို စင္တာၾကီးက ဖမ္းဆြဲမိျပီး က်ဳပ္ဟာ ေလထဲမွာ ဟီးေလးခို တြဲလြဲၾကီးျဖစ္ေနတယ္။
”က်ဳပ္ကို ဆြဲတင္ေပးပါဗ် စင္တာၾကီးရယ္။”
စင္တာၾကီးက သူမွာ ရွိတဲ့အားအင္ကို အကုန္အသံုးခ်ေပမဲ့လည္း ျပင္းလြန္းလွတဲ့ ေလအရွိန္ေၾကာင့္ က်ဳပ္ကို လွည္းေပၚဆြဲမတင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ စင္တာၾကီးမ်က္ႏွာဟာ နီျမန္းေနျပီး အားကုန္ၾကိဳးစား ဆြဲျပန္တယ္။ ဘယ္လိုဆြဲဆြဲ က်ဳပ္ရဲ့ ခႏၶာၾကီးကို လွည္းေပၚျပန္ေရာက္ေအာင္ ဆြဲတင္ဖို႔ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ ၾကာလာေတာ့ စင္တာၾကီးေကာ က်ဳပ္ေကာ လက္အံေသလာတယ္။ က်ဳပ္ရဲ့ နဖူးမွာ ေခ်ြးစီးေတြ ထြက္လာတယ္။ က်ဳပ္မေသခ်င္ေသးဘူး။ က်ဳပ္မေသခ်င္ေသးဘူး။ က်ဳပ္အေၾကာက္အကန္နဲ႔ လွည္းေပၚျပန္တက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေပမဲ့လည္း က်ဳပ္လက္ဟာ စင္တာၾကီး ဆြဲေနတဲ့ၾကားက လြတ္ထြက္သြားျပီး က်ဳပ္ဟာ ေလထဲမွာ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ က်ဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။ က်ဳပ္ရဲ့ ခႏၶာၾကီးဟာ အရွိန္ျပင္းစြာနဲ႔ ေျမျပင္ဆီကို ဦးတည္က်ဆင္းသြားတယ္။ တရိပ္ရိပ္နဲ႔ ေျမျပင္ၾကီးဟာ က်ဳပ္နဲ႔ နီးကပ္လာတယ္။ အဆံုးမွာေတာ့ က်ဳပ္ဟာ ေျမျပင္ကို အရွိန္ျပင္းစြာ နဲ႔ ရိုက္ခတ္သြားပါေတာ့တယ္။
”အား”
က်ဳပ္ အသံနက္ၾကီးနဲ႔ အားကုန္ေအာ္လိုက္တယ္။ သားေလး၊ သမီးေလး နဲ႔ ဇနီးသည္ရဲ့ မ်က္ႏွာေတြဟာ က်ဳပ္ရဲ့ အာရုံမွာ ေနာက္ဆံုးေပၚထြက္လာျပီး က်ဳပ္ဟာ သတိေမ့သြားတယ္။
” ေယာက်္ား။ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ”
”ပါးပါး။ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ”
သမီးနဲ႔ ဇနီးျဖစ္သူ ေတြရဲ့ စိုးရိမ္တဲ့အသံကို ၾကားေတာ့ က်ဳပ္သတိရလာတယ္။ က်ဳပ္ဟာ မ်က္စိကို ဖြင့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ က်ဳပ္ရဲ့ မိသားစုက က်ဳပ္ကို စိုးရိမ္တၾကီးနဲ႔ ၀ိုင္းၾကည့္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ က်ဳပ္ဟာ ညက ထိုင္ေနခဲ့တဲ့ ပက္လက္ ကုလားထိုင္မွာပဲ ထုိင္လ်က္သား ရွိေနေသးတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့မွာ က်ဳပ္သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ က်ဳပ္အိမ္မက္မက္ေနတာကိုး။
” သမီး။ သားသား။ ပါးပါး အိမ္မက္မက္ေနတာ။ အိမ္မက္ထဲမွာ ပါးပါးေလ ေလထဲကေန ျပဳတ္က်လို႔။”
”အမေလး။ ေယာက္်ားရယ္။ ဒီမွာ ပူလိုက္ရတာ။ ”အား” ကနဲ ေအာ္လို႔ ဘာျဖစ္လဲလို႔ စိုးရိမ္သြားတာပဲ။ တစ္ညလံုး ဒီပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ရွင္အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ။ ဟုိမွာ ၾကည့္စမ္း။ မိန္းမ ျပင္ထားတဲ့ ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္ေလ။”
က်ဳပ္လဲ သမီးနဲ႔ ဇနီးျဖစ္သူ ျပင္ထားတဲ့ ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္ကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ အားလံုးဟာ ေရာင္စံုမီးေတြ၊ ၾကယ္ကေလးေတြ၊ ေဘာလံုးေလးေတြ နဲ႔ အရမ္းလွတာကို ေတြလိုက္တယ္။
”Merry Christmas"
က်ဳပ္တို႔ မိသားစု တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေျပာဆို ႏူတ္ဆက္လိုက္တယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ ဇနီးနဲ႔ မိသားစု စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြကို ျပင္ဆင္ဖို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို ၀င္သြားၾကတယ္။ က်ဳပ္လဲ ထိုင္ေနရာက ထျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ဖက္ သြားမယ္အလုပ္မွာ ၀တ္ထားတဲ့ အေႏြးထည္အကၤ်ီထဲက ခိုးလိုးခုလု ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ”ဘာမ်ားလဲ” ဆိုျပီး ထုတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ က်ဳပ္အေႏြးထည္ထဲက ေဘာ(လ္)ပင္တစ္ေခ်ာင္း၊ သင္ခန္းစာ (၁၀)ခုကို ေရးမွတ္ထားတဲ့ မွတ္စုစာအုပ္ကေလး နဲ႔ အိမ္မက္ထဲက စင္တာၾကီးေပးတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ လက္ေဆာင္တခ်ိဳ ႔ထြက္က်လာတယ္။ အဲဒီပစၥည္းေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ က်ဳပ္ဟာ ဆံပင္ေမႊး၊ လက္ေမႊး အပါအ၀င္ ကိုယ္ခႏၶာမွာ ရွိတဲ့ အေမႊးအမွ်င္ အားလံုး တျပိဳင္နက္တည္း ေထာင္ထၾကကုန္ေတာ့တယ္။
(စာဖတ္သူအားလံုးကို Merry Christmas လို႔ ႏူတ္ခြန္းဆက္သလိုက္ပါတယ္)
(မွတ္ခ်က္။ ၾကယ္၊သိုးထိန္းတုတ္ေကာက္၊ ေကာင္းကင္တမန္ အစရွိသည္တို႔သည္ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္၏ တန္ဆာဆင္ ပစၥည္းမ်ားအျဖစ္ ယခုအခါ အသံုးျပဳၾကသည္။)
နာမေတာ္ျမတ္၌
အၾကင္နာ လမင္း
